อายุเท่าไหร่ก็เริ่มใหม่ได้ ถ้าเลิกนับถอยหลัง

อีกสี่ปีคุณก็อายุเท่านั้นอยู่ดี

มีคนบอกลุงตี่ว่าอยากเรียนอะไรสักอย่าง แต่กว่าจะจบก็อายุสี่สิบแล้ว มันสายไปไหม

ลุงตี่ถามกลับว่า แล้วถ้าไม่เรียน อีกสี่ปีคุณอายุเท่าไหร่ คำตอบก็สี่สิบเหมือนกันครับ ต่างกันแค่ว่าจะสี่สิบแบบมีสิ่งนั้นติดตัว หรือสี่สิบแบบที่ยังนั่งเสียดายอยู่

เวลาผ่านไปเท่ากันไม่ว่าเราจะทำอะไรหรือไม่ทำ นี่คือข้อเท็จจริงข้อเดียวที่ทำให้คำถามเรื่องสายเกินไปหมดความหมาย

ที่กลัวจริงๆ ไม่ใช่อายุ

คนที่บอกว่าแก่เกินไป ส่วนใหญ่ไม่ได้กลัวอายุ แต่กลัวการเป็นมือใหม่ต่อหน้าคนอื่น กลัวว่าจะดูงี่เง่าตอนทำอะไรไม่เป็น

ตอนอายุยี่สิบเราไม่แคร์ เพราะทุกคนก็ไม่เป็นเหมือนกัน แต่พอสี่สิบแล้วยังนับหนึ่งใหม่ มันรู้สึกเปลือย ลุงตี่เข้าใจความรู้สึกนี้ดี

แต่ไม่มีใครดูเราขนาดนั้นหรอก

ความจริงที่ปลดล็อกได้เยอะคือ คนอื่นเขายุ่งกับชีวิตตัวเองมากเกินกว่าจะมานั่งตัดสินว่าเราเริ่มช้า คนที่จ้องเราอยู่ทั้งวันมีอยู่คนเดียวคือตัวเราเอง

เริ่มแบบไม่ต้องประกาศ

ไม่ต้องบอกใครว่าจะเปลี่ยนชีวิต ไม่ต้องโพสต์ ไม่ต้องลาออกก่อน เริ่มเงียบๆ วันละนิดในเวลาที่มี

การประกาศทำให้เราได้ความรู้สึกดีล่วงหน้าโดยยังไม่ได้ทำอะไร แล้วพอความรู้สึกนั้นหมด แรงที่จะทำจริงก็หมดตามไปด้วย เก็บไว้ให้คนอื่นเห็นตอนที่มันเป็นแล้วดีกว่า

สิ่งที่เสียไปแล้วไม่ต้องเอาคืน

หลายคนไม่กล้าเริ่มเพราะรู้สึกว่าถ้าเริ่มตอนนี้ เท่ากับยอมรับว่าสิบปีที่ผ่านมาเสียเปล่า เลยเลือกทำต่อไปทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่

สิบปีนั้นมันผ่านไปแล้วครับ จะเริ่มหรือไม่เริ่มมันก็ไม่กลับมา การทนต่ออีกสิบปีไม่ได้ทำให้สิบปีแรกคุ้มขึ้น มีแต่จะทำให้เสียเพิ่มเป็นยี่สิบ

สรุป

เลิกถามว่าสายไปไหม แล้วถามว่าอีกห้าปีอยากตื่นมาเป็นใคร แล้วเดินไปทางนั้นวันละนิด อายุจะเพิ่มขึ้นเท่ากันอยู่แล้ว เลือกได้แค่ว่าจะเพิ่มไปพร้อมกับอะไร