เขียนบันทึกวันละ 5 บรรทัด เปลี่ยนอะไรได้จริงหรือ

ปัญหาไม่ใช่ขี้เกียจ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร

ซื้อสมุดสวยๆ มาแล้ว ตั้งใจจะเขียนทุกวัน พอเปิดหน้าเปล่าก็นั่งนึกอยู่ห้านาทีว่าจะเขียนอะไรดี สุดท้ายปิดสมุดแล้วบอกตัวเองว่าพรุ่งนี้ค่อยเขียน

ลุงตี่เจอปัญหานี้อยู่นาน จนเลิกคิดว่าต้องเขียนให้ดี แล้วเปลี่ยนมาใช้คำถามตายตัวแทน ไม่ต้องคิดว่าจะเขียนอะไร แค่ตอบคำถามเดิมทุกวัน

ห้าบรรทัดที่ลุงตี่ใช้

วันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง หนึ่งบรรทัด รู้สึกยังไง หนึ่งบรรทัด อะไรที่ทำได้ดี หนึ่งบรรทัด อะไรที่อยากทำต่างไป หนึ่งบรรทัด พรุ่งนี้จะทำอะไรก่อนเป็นอย่างแรก หนึ่งบรรทัด

จบ ใช้เวลาไม่เกินสามนาที ไม่ต้องสวย ไม่ต้องลึกซึ้ง เขียนผิดก็ไม่ต้องลบ

ของจริงมันมาตอนอ่านย้อน

ประโยชน์ของการเขียนบันทึกไม่ได้อยู่ที่ตอนเขียน แต่อยู่ที่ตอนอ่านย้อนหลังสักเดือน แล้วเห็นว่าเรื่องที่เคยทำให้เราเครียดจนนอนไม่หลับ ผ่านไปสองอาทิตย์เราจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

หรือเห็นว่าเราบ่นเรื่องเดิมมาสามเดือนแล้วโดยไม่ได้ทำอะไรกับมันเลย ข้อมูลแบบนี้ไม่มีทางเห็นจากความทรงจำ เพราะความทรงจำเราชอบเข้าข้างตัวเอง

อย่าตั้งกฎว่าห้ามขาด

เขียนได้ก็เขียน วันไหนไม่ไหวก็ข้าม แล้วกลับมาเขียนใหม่โดยไม่ต้องรู้สึกผิด สมุดไม่ได้มีไว้ตัดสินเรา มันมีไว้ฟังเราเฉยๆ

สรุป

ไม่ต้องรอสมุดสวย ไม่ต้องรอมีเรื่องน่าเขียน เอากระดาษอะไรก็ได้ ตอบห้าคำถามนี้คืนนี้ แล้วอีกเดือนค่อยกลับมาอ่าน